FLEVOLAND – spuds from the sea

Niek Vos and several hundred experimental new potato species ready for planting.

Cycling on safe, flat bike paths and quiet country roads, gentle tail winds blowing between green fields, stopping for a pleasant chat with potato farmers, taking a break for coffee and apple cake at a World Heritage village and finally, after a satisfying 90 kilometres, sleeping in a comfortable chalet – just another day on the Pieperpad.

South of Lemmer, between the villages of Marknesse and Ens lies the farm of the Vos family.

Niek Vos has been a farmer in Flevoland for some 40 years. Not long before that there were no farmers here, and no Flevoland either. This land was at the bottom of the ocean, the Zuiderzee (South Sea).

At my primary school in Melbourne we learned about the Dutch project of draining the Zuiderzee to create farmland. But in many visits to the Netherlands I’d yet to come to this area to see the results.

I never really understood how it worked. If the sea is drained, wouldn’t that leave a salty brown beach and a lot of dead fish? Not an ideal start for a potato farm.

I just can't get enough potato flower shots.

Yet if appearances are anything to go by, these days wheat, sugar beet, carrot and potato crops need little encouragement to spring out of the rich Flevoland soil. What’s the secret?

‘Lots of cow manure,’ according to Niek, who for the past 20 years has farmed organically.

Niek tells me about the ideas of Rudolf Steiner. I knew him as an educationalist, but in my ignorance, I knew nothing of his role as the father of bio-dynamic farming.

Steiner argued that the earth was a closed ecosystem, and that farms should regard themselves the same way, becoming self-sustaining, with as little as possible going into or leaving the property.

It’s remarkable that someone who was not a farmer himself could get it so right, according to Niek.

Niek is ‘not a cow man’ but he tries to use only organic fertiliser and pest control.

Niek’s neighbours battle the weeds and diseases by pumping artificial fertiliser into the soil and spraying crops with chemical pesticides. ‘It’s harder doing it mechanically on an organic farm, though fortunately a good potato crop doesn’t let many weeds through. Carrots are more work.’

Killing bugs the conventional way - with a 30 metre wide spray.


Niek puts considerable effort into developing disease-resistant strains of potato. He has several hundred seedlings in trays and is waiting for a group of students to arrive to help plant them.

‘Each one is a different race. Which one would you think is the best, Richard? It isn’t always the biggest or the greenest.’

Of course I haven’t a clue. I leave the decisions to the expert, wish him luck and ride on.

No chance of getting lost on the Ketelmeer Dijk.

Navigation is easy along the dyke by the Ketelmeer, until the Pieperpad guidebook directs me to take a right turn to Schokland.

I hope the detour will be worth the trouble. Of course it is – those Pieperpad planners always send us somewhere interesting.

The tower on Schokland church

Schokland used to be an island until the area was drained in 1942. Now it’s a cluster of wooden houses, an attractive church and a forest on a small hill surrounded by fields.

It was the Netherlands’ first UNESCO-declared World Heritage site. The cafe food is fine and I’m particularly taken with the modern sculpture outside the little church, itself now a museum.

From there it’s an easy ride over the bridge and into Lelystad. It’s a modern town, having also recently risen from the sea-bed, so it lacks the old world charm of other Dutch towns.

It's a relief to get off the saddle at Doors Logies.

But our B&B Door’s Logies is out on the fringe of the city, and our bedroom looks into another of those improbably green fields.

Another day, another ride. Are they all as good as this in Nederland?

*****************
Fietsen over veilige, vlakke fietspaden en rustige landweggetjes, langs groene velden, met wind mee, stoppen voor een gezellige babbel met een aardappelboer, pauzeren voor koffie en appeltaart bij een werelderfgoed dorp en uiteindelijk, na 90 kilometers, slapen in een gezellige chalet. Nog een dag op het Pieperpad.

Ten zuiden van Lemmer, tussen Marknesse en Ens, ligt de boerderij van de familie Vos. Niek Vos is ongeveer 40 jaar boer in Flevoland. Voor die tijd waren hier geen boerderijen, er was geen Flevoland. Het lag nog onder de Zuiderzee.

Op de basisschool in Melbourne hebben we geleerd over het droogleggen van de Zuiderzee. Ik had nooit begrepen precies hoe het allemaal werkte. Het zoute zand van de zeebodem is toch geen ideale basis voor een aardappelboerderij?

Maar tarwe, biet, wortel en aardappelgewassen hebben tegenwoordig weinig aanmoediging nodig om uit de rijke Flevoland grond te springen. Hoe komt dat?

‘Heel veel koeienmest,’ aldus Niek, die de afgelopen 20 jaar organisch heeft gekweekt. Niek verteld over de biologisch-dynamische ideeën van Rudolf Steiner. Ik kende hem als pedagoog, maar in mijn onwetendheid wist ik niets van zijn rol als vader van de biologische landbouw.

‘Opmerkelijk is dat iemand die geen boer was toch gelijk zou kunnen hebben,’ zegt Niek.

Zijn buren bestrijden onkruid en ziekten op de gemakkelijke manier. Ze pompen kunstmest in de bodem en spuiten gewassen met chemische bestrijdingsmiddelen. ‘Het is moeilijker om alles mechanisch op een biologische boerderij te doen, maar gelukkig laat een goed aardappelgewas niet veel onkruid toe om te groeien. Wortelen eisen meer werk.’

Niek doet veel aan het ontwikkelen van nieuwe ziekte-resistente aardappelsoorten. Hij laat me bakken zien waarin honderden kleine plantjes staan. ‘Elke plant hier is een andere ras. Welke is volgens jou de beste? Let op, het is niet altijd de grootste of de groenste.’

Natuurlijk heb ik geen idée. Ik laat de beslissingen aan de deskundige over, wens hem geluk en fiets verder.

Navigatie langs de dijk van het Ketelmeer is gemakkelijk, totdat de Pieperpadgids me rechtsaf stuurd richting Schokland. Ik hoop dat de omleiding de moeite waard is. Natuurlijk is dat zo. Die Pieperpadplanners versturen ons altijd naar interessante plaatsen.

Schokland was een eiland tot dat het gebied in 1942 droog werd gelegd. Nu is het een groep houten huizen, een mooie kerk en een bos op een kleine door velden omringde heuvel. Schokland was het eerste door UNESCO verklaarde werelderfgoed van Nederland. Het eten bij de cafe is goed en ik geniet van de moderne beeldenkunst buiten de kleine kerk, inmiddels is het een museum geworden.

Van Schokland rij ik over de brug naar Lelystad. Het is een moderne stad, ook recent van de zeebodem gestegen, dus mist het de oude wereld charme van andere Nederlandse steden.

Maar Doors Logies ligt op de rand van de stad, en onze slaapkamer geeft uitzicht op onwaarschijnlijke groene velden.

Nog een dag, nog een fietstraject. Zijn ze in Nederland allemaal zo leuk?

The writer was assisted by Greenpeace, NL and Bionext.

2 Comments

Filed under Cycle touring, Holland

2 responses to “FLEVOLAND – spuds from the sea

  1. Good post. I learn something totally new and challenging on sites I stumbleupon
    every day. It will always be exciting to read through content from
    other authors and use something from their websites.

  2. Pingback: HELP! My blog is under attack! | Richard Tulloch's LIFE ON THE ROAD

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s